قالب شعر: شعر نیمایی

به نام یگانه‌سراینده‌ی دیوان آفرینش

قالب سروده: آزاد

تمامِ وجودِ من
پُر از:
تو هست‌
امّا
سرای نهانت،
خالی‌از:
منِ تنها

نگاه نکردی
هیچ،
حالِ زارم را
نخواستی‌احوالم
شود
دمی
پُرنا

چو باورِ شیدایم
تپید،
رویت را،
نشد؛
بِنِمایی‌اَش،
صفای کویت را

و پیکرِ رویایم،
میانِ نبضِ درد
نشست‌ و به هر لحظه،
شد از:
جهان،
دل‌سرد

کنون؛
که اسیرم من،
درونِ چاهِ غم
و‌ می‌کشد احساسم،
هماره آهِ غم،

به یوسفِ چهرت گو،
دلی
زلیخایی
به عشقِ رُخت رفته،
به دامِ دروایی

بیا
و بکُش،
او را؛
و یا
بکِش،
سویش
سپاهِ نگاهت را؛
و وا کن‌ابرویش،

از اخمِ غمی مبهم؛
که در نهانش هست
وَ ساغرِ مِهرش را،
نما،
از عشقت مست

بدان؛
رگِ رویایِ
دلی
هماره،
زار
نفَس،
نفَسش بی‌تاب‌
و می‌کند تکرار:

دمی،
به نگاهِ دل،
ببین
زلیخایت
گناه نکرده‌؛
که:
شده‌ست،
شیدایت

چو رفته سراپایش،
به غارِ تنهایی،
رها
بِنِمایَش،
از:
جهانِ رسوایی

بدم،
به نفَس‌هایش،
صفای رویایی
ببخش،
به بستانش،
گُلی
شکوفایی

زهرا حکیمی بافقی (الف_احساس)