قالب شعر: چهار پاره

به نام یگانه‌سراینده‌ی دیوان آفرینش

*…*…*…*…*…*…*…*…*…*…*

✍ گلِ بابونه‌ی نازم

*

توی امواجِ آشوب‌و

توی بارونِ بُهتِ دل،

نم‌آلوده شده، حسّم

شدم با گریه هم‌منزل

*

رگم دل می‌زنه؛ تا تو،

بیایی‌و، بگیری باز،

تبِ نبضِ تپش‌هایی

که داره، توو خودش صد راز

*

هوای پاکِ عشقت رو

هوایی می‌شه ناپیدام

وقتی میارم اسمت رو،

پُر از حس می‌شه رویاهام

*

دَمِ نای دلِ خسته

برای «تو» فقط گرمه

دلم؛ هر دَم، تو رو می‌خواد

هرچند، چشمام، پُرِ شرمه

*

فقط کافیه که: یک بار

بخونی از توی چشمام

تـو رازِ بـی‌قـراری‌و

غمی رو که شده، همرام

*

گلِ بـابونه‌ی نـازم،

توو عشقت باز، دم می‌شه

کمی؛ عشقم! نگاهم کن؛

مگه از تو، چی کم می‌شه؟!

زهرا حکیمی بافقی (کتاب ترنّم احساس)

*…*…*…*…*…*…*…*…*…*…*

✍ همیشه دوستت دارم

*

بیا، تـوی شبای من

ببیـن که: بستـرِ شبهـام،

توو این تنهاییِ مطلق،

تو رو می‌خواد؛ تو رو می‌خوام!

*

نگـو، هـرگز نمی‌دونی

نهانِ حسّ جانم رو!

که می‌دونم، که می‌دونی

تو حالاتِ نهانم رو!

*

فقط بـاید، دلت باشه

به پیشِ من؛ که مِهرِ من،

توو پستوخونه‌اَش جاشه،

بشه قلبـم، مثِ گلشن!

*

حالا که: نای جان اینقَدْر،

تو رو می‌خواد؛ عزیزِ من!

بفهم احساسِ جانم رو!

من‌و، دستِ دل‌و، دامن!

*

من از: دامانِ تو، هرگز

که دستم برنمی‌دارم

بخوای من رو؛ نخوای من رو

همیشه، دوستت دارم

زهرا حکیمی بافقی (کتاب ترنّم احساس)