بس پدر بوده‌ست، در خطّ شهادت، جان به کف
هم‌چنان‌که: مادران این راه را، رهبر شدند

چون بهشتِ جاودانِ حق، به نامِ مادر است
حبّذا بر مادرانی که: جِنان‌بستر شدند

روزِ مادر بود و زیبابچّه‌های بی‌گناه
در گلِ آغوشِ مادر، با خدا همبر شدند

وقتِ کوثر بود و برخی، از جوانانِ نجیب
مثلِ مادر، همنشینِ ساقیِ کوثر شدند

در کفِ سردِ خیابان، داغ بود امواجِ درد
بس جوان، پرپر؛ به‌سانِ قاسم‌و، اکبر شدند

گوشه گوشه، در خیابان، موج می‌زد خونشان
غم‌نشان بود آن دمی که: بی سر و، پیکر شدند

حسّ غم جاری شد از: نامنتهای لحظه‌ها
یک جهان آزادگان، غرقِ غمی، بی مَر شدند

راستی را! دشمنان از ما، چه می‌ترسند، سخت
کاین‌چنین وارد، به قتلِ مردم از: هر در شدند

لرزه بر جسمِ کثیف‌و، پستِ ظلم انداختند
زائرانِ حاج قاسم که: چنین پرپر شدند

زهرا حکیمی بافقی (الف_احساس)
تاریخ سرایش: سیزدهم دی‌ماه ۱۴۰۲.