قالب شعر: دوبیتی

به نام یگانه‌سراینده‌ی دیوان آفرینش

ده کوتاه‌کلاسیک از کتابِ «دل‌گویه‌های بانوی احساس»، با عنوانِ «بوسه»:

🍃🌸🍃

۱_

به دستانم، دو دستِ مِهر بگذار

به لب‌هایم، تبِ احساس بسپار

نگاهی کن مرا با جوششِ عشق

ببین چون می‌شود، حالم، از این کار

۲_

نزدِ احساسم بیا با تبِ دل

لمس کن نبضِ مرا با تبِ دل

وقتی احوالِ مرا فهمیدی

هدیه‌ام کن، بوسه‌ها با تبِ دل

۳_

هر گوشه‌ی دل، داغ شود، با تبِ عشقت

گل‌بوسه‌ی جان، شاد شود، با لبِ عشقت

احساس بگیرد، عطش از، غنچه‌ی لب‌هات

بی‌تاب شود دل، به تمامِ شبِ عشقت

۴_

عشقت بدمد، تاب و تبی، در تبِ من

گل‌بوسه زند؛ مِهر دمد، بر لبِ من

من رسم کنم، با دلِ خود، نقشه‌ی عشق

حسّت بشود، اسمِ شبِ هر شب من

۵_

احساسِ تو شد، شورشِ پنهانِ شبم

پیدایش و افزایش و غلیانِ تبم

حسّ ترِ تو، مِهر ببارد به دل و

گل‌بوسه‌ی تو، مُهر گذارد به لبم

۶_

درونِ سینه‌ات، می‌جوشد احساساتِ بسیاری

پر از شوری؛ پر از مِهری؛ چو آتش بس شررباری

به بوسه، بوسه‌ی احساس، می‌بوسم، سراپایت

صفای مهربانی را، میانِ قلبِ خود داری

  ۷_

نمی‌خواهم بهشتی را؛ به جز بستانِ دلدارم

نمی‌خواهم سرایی را؛ به جز گل‌خانه‌یِ یارم

زمانی که: دلم سرشارِ احساسات می‌گردد

فقط بر سینه‌ی یارم، لب و، گُل‌بوسه می‌کارم

۸_ 

به رقص آمد دلم با سازِ رازت  

فدای عشوه‌های دلنوازت

چه احساسِ قشنگی هست؛ وقتی

دهی بوسی، از آن لب‌های نازت

۹_  

چون نغمه زند مهر، از احساسِ عمیقت

دل، بوسه زند، بر گُلِ لب‌های عقیقت

خوانده‌ست دلم، آیه به آیه، تپشِ عشق

از، اوّل و از، آخر و از، عهدِ عتیقت

 ۱۰_

با بوسه‌ی خود، مست نمودی، دلِ من

صد شکر، کزین دست نمودی، دلِ من

احساسِ لطیفی، زِ دلم، سر زده‌اَست

در، عاطفه پابست نمودی، دلِ من

زهرا حکیمی بافقی، کتاب دل‌گویه‌های بانوی احساس.

🍃🌸🍃