امیدم
بین این غصه های روزانه
بین این دردهای تکراری
تو فقط مانده ای برای من
که کمی زنده ام نگه داری
تویی آن قافیه ، ردیف ، غزل
بازگو می شوی به روی لبم
وسط این سکوت و تاریکی
نام تو لکنت تمام شبم
به کدامین زبان بمیرم من؟
با همین بغضهای حنجره ام؟
توشبِ پر ستاره و خاموش
من هم آن بی قرار، زنجره ام…
زنجره: جیرجیرک