حال شعر من خراب است

برگرد! بی تو من بد و مست و خرابم
چون شعرهای خسته ی پر اضطرابم

خواهی شوی آگاه از حال غمینم
مانند ماهی روی خاک و فکر آبم

گم کرده ام خود را میان عابرانی
در غربت این شهر در پشت نقابم

اینجا هوا بد جور دردآلود گشته
من هم لجوجانه به فکر آفتابم

دلتنگی ام را باز هم شعری سرودم
شاید شود باور برایت پیچ و تابم

مرگیست تدریجی فراق چشم هایت
هر لحظه افزون می شود رنج و عذابم

برگرد، حال شعر من اینجا خراب است
آه ای دلیل شعرهای مست و نابم!