قالب شعر: مثنوی

زیبارخسارت من ببینم عقل من جاهل شود
در جدال عقل و دل، این دلم عاقل شود
زمن پرسند مگر دل میشود عاقل شود
همانا من بگویم که چطور عاقل شود

دل مسیر خود رود حتی اگر گویند نرو
سهم خود خواهد زدنیا حتی اگر گویند نرو
به جدال عقل رود حتی اگر گویند نرو
چشم دل بسته شود حتی اگر گویند نرو

دل بگوید عاقلی در مکتب دل ، عاشقیست
فرق عقل سر با عقل دل در عاشقیست
عقل سر منطق به میدان می برد،این عاشقیست؟
عقل دل، دنیا به آتش میزند، این عاشقیست

من، بنده دل می شوم حتی اگر نادان شوم
سرباز این دل می شوم حتی اگر سلطان شوم
بیمار این دل می شوم حتی اگر درمان شوم
رسوای این دل می شوم حتی اگر زندان شوم

عقل آمد به میدان و بگفت عاشقی کارتو نیست
دل گویدش من عاشقم، عاقلی کار تو نیست

تو تصورمیکنی عاقل تویی؟کامل تویی؟من ناقصم ؟
ای بی خبر از حال من، عاقل تویی؟ من ناقصم؟

بخدا عاقل دل است عقل ناقص است دیوانه است
گرمسیر عشق و احساسش نرفت دیوانه است

من دلم،من عاقلم ،من سوی معشوق می روم
تو عقل و فکر ناقصی، بی تو سوی معشوق می روم

با دلی از جنس عاشق دل را به میدان می زنم
حسرت عشق و صفای دل را به رندان می زنم