قالب شعر: {قالب شعر:35}
به نام یگانهسرایندهی دیوان آفرینش
*آب و باد و، خاک و آتش، مینمایند این صدا:
تا هماره، زنده بادا، کشورِ ایرانِ ما!
کشوری که: مردمانش، مِهر را، سرلوحهاَند؛
مِهرورزیهاست، رسمِ کیشِ مهرِ سینهها!
«سرزمینِ آریایی»؛ «سرزمینِ مادری»؛
خاکِ گلگونی که هست از: خونِ یاران، باصفا!
آبیِ مِهر است، جوشان از: زلالِ چشمهها؛
خاکِ آن، گرما گرفتهستاز: گُلِ نورِ خدا!
از کران، تا بیکرانش، هرکجا رو میکنی،
با دلت حس میکنی، گرمای شوری ناب را!
در میانِ دشتهای باصفای مرزِ مِهر،
از فرازِ کوهِ الوند و، دماوند و، دنا،
انعکاسِ نغمههایی دلنِشان، پیچیده اَست؛
*آخشیجان میزند، بر جانمان اینسان ندا:
زنده بادا، اینچنین خاکِ وسیعو، آبِ پاک!
باد زنده، تا همیشه، آتشِ مِهر و، وفا!
شاعر: زهرا حکیمی بافقی (الف-احساس)
پ. ن:
* «آخشیجان»: عناصر اربعه؛ که عبارتند از: «آب»؛ «باد»؛ «خاک» و «آتش». کاربرد این عناصر در سخن، یکی از مواردی است که آرایهی مراعات نظیر را بهوجود میآورد. در بیتِ نخستِ غزلِ «زنده بادا کشور ایران ما»، هر چهار عنصر آمده؛ در بیت پایانی، کاربردِ سه مورد از عناصرِ چهارگانه؛ یعنی: «آب»؛ «خاک» و «آتش»، با فعل دعایی«باد»، آرایهی ایهام تناسب را شکل دادهاست.
غزلِ جاری، بازنویسی و بسطِ غزلِ سه، از کتاب آوای احساس است.
* آباد باد، خاکِ سرزمینی که: آتش، نشانیست از: گرمای سینهی مردمانِ پراحساسش و آبِ مهر، جاریست از: زلالِ چشمهسارانش!
زهرا حکیمی بافقی (الف_احساس)