قالب شعر: چهار پاره

دلم می‌خواهدت؛ مانندِ وقتی

که نبضت در درونم پلک می‌زد

تمامِ قطره‌های حسّ دل را

چو مروارید، روی سِلک می‌زد

*

همان وقتی که احساست، دلم را

به مرزِ شورشِ رویا رسانید

جنونِ موجِ بی‌تابِ عطش را

به ژرفای دلِ دریا رسانید

*

به یادِ آن زمان‌های پر از مهر

بزن چشمک؛ ببینم باز هستی؟

برای عشق‌ورزی‌های ممتد

هنوز آماده‌ی پرواز هستی؟

زهرا حکیمی بافقی (کتاب ترنّم احساس)