قالب شعر: شعر سپید

در سکوتِ سپیده،
دل من وضو می‌گیرد از نامِ تو.
و بالا می‌رود
تا باران شود بر شاخه‌های بی‌پناهِ دلم.

تو را تماشا می کنم
در تپشِ نور بر پیرهنِ باد،
در لرزشِ لاله‌ای که بهار را
به یادِ تو بیدار می‌کند.

روزی
به سوی تو خواهم امد
چنان که قطره،
در دریا معنا را می‌یابد

لیلا رضاییان