قالب شعر: غزل

این حسرت جانان مرا در کوه وصحرا می برد
دنیا به رسم عاشقی نامم به رسوا می برد

ازبس که گفتم عاشقم در کوه وصحرا ودمن
این حسرت شیرین مرا تا اوج معنا می برد

چون می رسد آواز او ناگاه بر جان ودلم
روحش دمیده جان من هوش ازمسیحا می برد

جانم. فدای آن نظر کان شعله در جانم زند
اما مه رویش مرا سوی ثریا می برد

غم نیست از دوری اگر نامش برآید بر لبم
چون نام او مرهم رسد درد از مداوا می برد

از موج مویش بوی گل درکوی و صحرا می وزد
زآن بوی خوش ،عقل از سر، پیر وجوان ها می برد

چون اشک بر رخ ریختم از خویش بی خود گشته ام
باد خزان روح  مرا  تا باغ رویا می برد

تا سایه ی مزگان او بر ساحلم افتد شبی
دستی میان سایه ها دل را به دریا می برد

این دل به شوق دیدنش چون مرغ وحشی  بی قرار
بال و پرم را می کًند روحم به یغما می برد

لیلا رضاییان
سروده ۱۴۰۴