قالب شعر: شعر سپید

شب
چیزی شبیه آهِ بلندی‌ست
که میانِ خانه‌های خاموش
دنبالِ گوش می‌گردد.

پنجره‌ها
لب‌های بسته‌اند
و من
در سکوتی که از دور می‌آید
نامت را آرام
مثل نسیمی بی‌جهت
به تاریکی می‌سپارم.

شب
گم‌شدن نیست؛
پناهی‌ست
برای فکرهایی که
جرئتِ روشنایی را ندارند.

#لیلا ـرضاییان
فروردین ۱۴۰۵