از فراقت، قامتم قوس و کمانی می شود
بغض سینه در گلویم استخوانی می شود
چون گلی پژمرده در طوفان پاییزی شدم
هر ورق از دفترم فصل خزانی می شود
درهجوم اشک و آهم جامه ی دل چاک شد
سیل اشکم روی دامن ناگهانی می شود
آنکه در سینه نهان کرد آتش فرهاد را
رنج او در کوه غم ها جاودانی می شود
سایه ی دل تنگیت افتاده بر چشمان من
عشق نا فرجام ما هم داستانی می شود
بی تو صدها خنجرغم برجگر فرسوده شد
هر غزل از سوز دل مرثیه خوانی می شود
هرکسی درشهر پرسید از نشان عشق من
درد های سینه ام آتش فشانی می شود
تاکه می پیچد درون کوچه بوی عطر تو
کوچه هم با اشک هایم ارغوانی می شود
باز می پرسم زتقدیرم که آیا می رسی
پاسخ این پرسشم راز نهانی می شود
نقش لبخند تو بردیوار ذهنم مانده است
با تو شام تیره ام صبح جوانی می شود
این غزل درتاروپودش قصه ی من را نوشت
شعر من با تو چراغ کاروانی می شود
چون قناری درقفس بال وپرم را بسته اند
عاشقان! با این همه غم زندگانی می شود؟
#لیلا ـرضاییان
۱۴۰۵
فروردین