قالب شعر: غزل

پلی از اشک می سازم به روی موج تنهایی

که از آن بگذرم یک دم به لبخند مسیحایی

صدایت رود آرامی و من در حسرت آبی

تو را چون ماه گم کردم درون ابرزیبایی

هزاران آرزو دارم که با تو پر کشم سویی

به زیر سایه ی عشقت ندارد دل ،تمنایی

غمی افتاده بردوشم چو کوهی ازپشیمانی

که می سنجد گناهم را ،به نام ننگ‌ و رسوایی

اگر تقدیر در خواب است بیدارم مکن لیلا

که شاید در خیال من تو بر گردی به رویایی

#لیلا- رضاییان

اردیبهشت ۱۴۰۵