قالب شعر: غزل

داغ لا له ها

درسینه دارم داغ رستم های پر پر
جان می دهم پای وطن هستم دلاور

خونِ شهیدان، آبِ رویِ خاکِ ایران
جاری‌ست در رگ‌های من، در نایِ توفان

من ریشه‌دارم در دلِ این خاکِ پاکم
پیوند خورده باغرور و کوه خاکم

گر چه دلم از جورِ دوران پاره‌پاره‌ست
در فکرِ خورشیدم که در شب‌ها ستاره‌ست

دستِ دعا بر آسمانِ شب گشودم
با هر شهیدِ زنده‌دل، هم‌ناله بودم

هرچند از داغِ گلِ سرخم خمیدم
از پرتوِ نورِ وفایش، قد کشیدم

این پرچمِ خوش رنگ ما،تندیسِ جان است
یک ملت واحد به زیر این نشان است

تا آخرین دم، بر سرِ پیمان بمانم
پاییزِ غم را، فصلِ گل‌ ریزان بخوانم

#لیلا ـ رضاییان
فروردین ۱۴۰۵