قالب شعر: غزل

نگاهم رفت سوی زرق و برقی از النگویش
که گویا کهکشانها را چنان پیچیده بازویش

کنار چشمه و سنگی نشسته برلب جویی
وصد دیوانه شد عاشق ازآن  چشمان جادویش

قفس را بشکنم روزی دلم پرواز می خواهد
بسازم لانه ای روی درخت سیب و آلویش

به بوی زلف او صحرا معطر گشت وگل خندید
که گویی باغبان عطری گشوده باغ مینویش

صدای خنده اش انگار می پیچید زهر سویی
به هر سو می تپد قلبم برای آن هیاهویش

دلم چون کشتی سر گشته در دریای چشمانش
که لنگر می زند هرشب به شوق خال هندویش

زبانش شهد شیرینی کلامش نیشکر باشد
لبش یاقوتی ازآتش چه زیبا خلق وهم خویش

اگر دستم زاو کوته واو مانند مه بالا
نمی داندکه ویرانم به رویای مه رویش

بهشت و دوزخی دیگر نمی خواهم ز یزدانم
بهشتی از برین دیدم درون چین ابرویش

گمانم آفتاب امد که بنشیند تماشایش
به هر سو می تپد این دل ببیند روی نیکویش

به روی ماه او شب ها اگر یک تار مو افتد
شود صحرا پرازمهتاب ازآن امواج گیسویش

به غیراز آه و حسرت هیچ میراثی ندارد دل
میان خواب و رویا ها که بنشینم به پهلویش

شعر از

لیلا ،رضاییان