قالب شعر: {قالب شعر:35}
حسد چه بی آب است و
حاسد، تار و پود غار
می طلب ،
به وادی کوثر آمده
و ساقی،
نگهبان تاکستان شده
میان خدایش و بنده
جام الست،
به نشان عشق آمده
مردمان تاکستان
آگاه باشید
اینک،
دزدی آمده
بنده سالوس
جام الست را
اندر ضیافت گنه
می برد
در مجلس
بوی نامهربانی می آید
بوی طعمه های شغاد
برادر با برادر دوست است
اما چشم،
به سوی فرشته مرگ می گردد
هریک،
روباه زمانه ،
اندرضیافت شب،
ساقیان مقدس گشته اند
به گمانشان ،
ساربان شجره عنب رفته اند
چشم ها در امتداد کوه دانش
و بادبان ها به سوی دریای علم
لیک مقصود،
همان سیمرغ دروغین است.
تخم طلا،
گنجینه سرزمین پهناور گشته
در شب تار
اندر ضیافت
مهمانی آمده
گردعابد ظاهرپرست،
بی رحمی آمده
سالک،
گوش هایش را
هدیه زر ناب می کند
فنجان او لبریز از چای
نفس، در گریبان یک جرئه
فنجان سرد را
در هوای لرز می نوشد
مرد نامرد ،
از دور گردون می گوید
از خاموشی یک صدا می گوید
ریسمان هایش را،
دوخته بر لبان دوست می خواهد
دودی از خاک زر؛
چشمان عابد را ربوده
خاک زرد،
سیه است و ناپاک
عابد،
به افتخار نامرد سعد،
بی چشم سعد؛
جلاد سردار سعد می شود.
دست ها آویخته به نخ
هر دانه
نیک و بد را عیان کند
اینک
استخاره،
نیک آمده
هان ای جلاد
سر را بزن
خطایش آمده
بدکار ،
جام عشق می نوشد
او می پرست شط نبود
ناخدای کشتی اش ،
رَجُلٌ رَبَّانِیٌّ زمانه بود
سالوس بی رحم
نامش پرآوازه
خاندانش مفتخر به نام
لباس هایش آراسته
گویی
تالار،
بی او
صنم بی جان و جام است
ای دنیا
بدان
بت پرستان یکتا پرست
عابد سالوس می پرستند
فرشتگان،
محل نزول را
ملک خشک یافته اند
اینک
ایزد خشمگین است
خون پاک،
بر زمین ریخته است
مردمان روشنایی ،
به سوی تاریکی اند
گویا
چشم ها ،
تا ابد بر دیار بی آب و نوراند