قالب شعر: دوبیت

مهربانویی به تن، یک شیشه ی در بسته داشت /

شیشه را هر روزِ جمعه، پیش قرآن می گذاشت/
بیست و پنجِ دی که شد، باد زمستانی وزید/
درب شیشه باز شد، عطر خوش مریم چکید/