“شدِهام عاشِق آن روی چو ماهَت، صنما
چِشمِ دِل بَنده نگاهَت، صنما
جان من شده اسیر تارِ خرمایَت، نَفسا
دِل بِه نخلِستان می نَهَم هَر غُروبی، نَفسا
بَرگهای خزان فتادِه بِه پَهنِه رخات، دل آرا
مَردمَکِ سیِه نَدید آبگیرِ چِشمانَت را، دل آرا
چو بخندیدی ز اُفتادَن مَن، دِلربا
رَفت گودی پایِ دَر چالِ شوخت، دِلربا
سَر نَهدِهای بِه مَنزِل گَهِ گردنَت، خوشنوا
شَرم کرد نشیبِ چِشمت ز مَن، خوشنوا
عطرِ یوسفِ تنت بینا کَرد دِل پیرِ پِدر را، دِلربا
یوسف چاه را عَزیزِ مِصر کَرد، دِلربا
نُور رَفتِهست بِه دیارِ قیس،مهلقا
آفتاب آمده بَر خانِهِ شَرق، مهلقا
گریِه مکن جانِ مَن، لحظِهای دِلنما
سرمهات آشفتِه کرد گونِهات را، دِلنما
دم مسیح خجل شود ز نَفَسِ پاکت، نَفسا
شَرمسار است تنِ بیجان ز دَمِ جانبَخشت، نَفسا
یک نَظَر سویِ من خَستِه کن، یارا
جانِ مَن باش و بمان تا اَبَد، یارا
لبخندت هِلالِ ماه است، نَرگسا
خجل آید قوسِ قزح ز کمانِ لبخندت، نرگسا
لیلی عشق شو در مهتابِ شبم، دِلآرا
رهنمایِ ره شو در صَحرای سردم، دِلآرا
این فتادِه بِه چاه را نور دِه، مهگشا
یک نظر کن به دِلِ بینور، مهگشا
گر شوَد نورِ ماهت هویدا، صنما
خمِ ابرویِ تیزت بِبَرد دَستانِ مرا، صنما
مَست کند غُنچِه لَبانت، جانِ مرا، نَفسا
بِبندد نازِ نِگاهَت رَهِ نَفس را، نَفسا
نوش داروِی سبویِ دِل باش، محیا
مرهمی نه بَر زَخمِ دَست، محیا
چو شِیبِ دَستَت بِه سویم آید، دِلربا
بیرون روم ز چال گونه ات ، دِلربا
قلعِه سازم در گیسوانِ بلندت، موفزا
بلبل راخانه دهم در سَرایِ موهایت، مُوفزا
شاه این ملک شوم و تو شهبانویِ ما، صنما
خانه آباد شود چو تو باشی، صنما