دل های رنگی
دلم گرفته
نه از آرزو های بر باد رفته
نه از خیال های سیه گونه
غم هایم سیه است و دلم سپید
دنیا گوشه لبخندم را گرفته
در گردباد افکار خویش،
درخت امیدی می کارم
اینک،
پرسشم از نقاش طبیعت این است.
آیا زندگی سیه بود
یا ما سیه اش کردیم؟
آیا دنیا تار بود
یا ما تار اش کردیم؟
مداد رنگی هایمان را به رنگین کمان داده ایم
یا رنگ ها را از ما ربودند.
شاید هم کبک سیه رنگ ،
از سیاهی بال هایش خسته شده
و رنگ دنیا را با به لانه خویش برده.
آری.
به گمانم باید پذیرفت
آسمان تار ،
روشن بود و سپید
اما سهم رنگی اش،
هرگز به ما نرسید.
سهم زیبایی اش،
برای دنیای دیگر بود
دل های آن دنیا ،
سفالینه خوش آب و رنگ ،
و دل های مان ،
به گمانشان کوزه ای بی آب و رنگ
سال هاست ساقی ای به سمتش نرفته؛
غبار و خاک اطرافش را گرفته
ودم کوزه را سخت و خاموش کرده
جالب است
این موجودات رنگی ،
حتی خواب هایشان هم مثل تلویزیون طاقچه اتاقشان هست
رنگی رنگی
به دور از سیاهی زاغ
به گمانم رنگین کمان زیستن،
نماد اصیل بودن است .
شرافت در دیوار های رنگی نقش گرفته
تاریک که باشی، سیه که باشی ؛
سخت اصیل زاده می شوی
دنیا با رنگ های روشن ،روشن می ماند
اما یک حقیقت دلم را می فشارد
این تاریکی هااست
که روشنایی به خانه هایمان آورده
مگر نه رنگی ها همواره نگران دامن رنگ آمیزشان هستند
دست به خاک و باتلاق نخواهندزد
رنگ های سیه به دور از نگرانی ،
در باتلاق گل نفس می کشند و شنا می کنند.
اما اصیل زاده رنگی
در گوشه ای از دنیای رنگی اش نشسته
و به قله رنگارنگش می بالد
او کویر را به سخره می گیرد
و خاک را در دستانش مشت می کند
گویی ارباب دنیا،
چمنزارهای سرسبز است
آری
گویا مردمان کویر
غرق در سیاهی اند
خون شان تیره
خانه شان تیره
قلب هایشان خسته
اما دل هایشان روشن و سپید
افسوس بر دنیای تاریک که دل های روشن در تاریکی نفس می کشند
و دل های تاریک در روشنایی زندگی می کنند
ای کاش چشم هایمان،
تاریکی ها را دوست بدارد
زمان آن رسیده
تمامش کن
آن پرستیدن رنگین کمان هزار رنگ