تقدیم به حضرت، رقیه «س»
کودکی هست که ما را سوی زهرا «س» می برد
تشنگی را از لبان خشک بابا می برد
می شناسم شانه های زخمی و آواره اش
دست او کوچک ولی آب گوارا می برد
چهره اش معصوم واندوهی فراوان در دلش
تازیانه ناله اش را عرش اعلا می برد
وای برما.! رودها دریا و، ای اهل زمین
تشنگی و بغض خود را آسمان ها می برد
اشک های ماه می ریزد گلوی تشنه اش
کوچه کوچه پا به پا جان از تن ما می برد
صورتش زخمی لبانش خیس خون با یا ابا
خارها را با تنش از دشت و صحرا می برد
چشم هایش خسته و در خواب می گوید ابا
خواب را از خیمه و چشمان لیلا می برد
لیلا رضاییان 1404