قالب شعر: چهار پاره
بی پول و بی فردا من بند يک بادم
از چشم خود حتی ديدم که افتادم
مانند يک عاشق، مانند یک مجنون
من شعر می گويم تا فكر تيغ و خون…
اين فكر تيغ و خون با آب داغ و تشت
هر هفت شب يک بار دور سرم می گشت
ای خواب گرد کورترین کوره راه ها
این رد روی برف کجا می برد تو را؟
این بوی خون که باز تو را مست کرده است
تا ژرفنای وسوسه ها می برد تو را
یک تشت آب داغ پر از ماهیان سرخ
مردی دوباره روی رگش تیغ می کشد
یک گله کرم دور تنش پیله می تنند
یک مرده توی قبر خودش جیغ می کشد
می ترسم از نبودن من، از نبودنم
از این که ماه راه به گورم نمی برد
این که در آن سیاهی وحشت ستاره نیست
این که کسی به جانب نورم نمی برد
می ترسم از نبودن من، از نبودنم
از این که من نباشم و من… من؟ منی که نیست
ای آسمان مست سیاهی، خدا کجاست؟
ای ابرهای تیرۀ دلگیر، مرگ چیست؟
میهن کجاست؟ معنی آزادمرد چیست؟
پایان کار شاعر این کوره ده دق است
این کوره ده گهی است که از قبل ریده اند
میعادگاه ترش مگس های عاشق است
این قبر، این نبودن و تاریکی و سکوت
وقتی برای ما بشریت مقدر است
بودن میان جمع مگس های ترش دوست
از جمع کرم های بشردوست خوش تر است
هر موقعی نشسته ام و شعر گفته ام
یک چند ساعتی الکی شاد و سرخوشم
این حرف ها که توی دلم باد کرده را
تا می شود سرود، خودم را نمی کشم