قالب شعر: {قالب شعر:35}

آمد کنار پنجره و پرده را کشید
ناز پرندگان لب نرده را کشید
آن صحنه را به شعر کشید و بهار شد
.
با شاخه قد کشید و نگاهی به بام کرد
با ماه دوست شد به ستاره سلام کرد
اما تو را که دید دلش بی‌قرار شد
.
شاعر بلد نبود که نقاشیَت کند
یا روی سرسرای حرم کاشیت کند
اما قلم بدست شد و بار دار شد
.
دردش بزرگتر شد و در دل لگد زنان
لولید و بی امان شد و شد درد زایمان
تا اینکه ریخت روی ورق آشکار شد
.
این بچه مثل مادر خود باوفا نبود
آنقدر قد کشید که از یادها زدود
چشم تورا که باعث این انتشار شد
.
جادوی شعر کل جهان را فرا گرفت
رمز ورود در دل و جان را فرا گرفت
جای خدا نشست و خدا برکنار شد
.
دستش تمام این کره را عشق و شور کاشت
دنیا توان این همه دلشوره را نداشت
آنقدر شور زد که تنش شوره‌زار شد
.
خورشید را به شیوه‌ی خود عشقباز کرد
شب را پر از سکوت و پر از رمز و راز کرد
تا عشق در زمین و زمان ماندگار شد
.