قالب شعر: چهار پاره

من سقوطم، هبوط انسان بر.

یک زمینِ سترونِ بی‌بَر 

اشتباهی که انتخابی بود

بین انبوهی از بد و بدتر

.

یک کتاب مقدسم اما 

خُلفا پاره‌پاره‌ام کردند

هرکجا تیرشان به سنگی خورد

روی نی راهِ چاره‌ام کردند

.

آبی‌ام با خدایی از آتش

کافرم در نهایت ایمان

دل دریاییِ خروشانم

رامِ لبهای قرمز شیطان

.

من به شدت عقیده دارم که

چشمهایت پُر از بلا هستند

مثل بت‌های قبلِ پیغمبر

دخترکهای یک خدا هستند

.

بغلم کن، بُکُش، بسوزانم

پای بت های مستِ چشمانت

بعد خاکسترِ سیاهم را

سُرمه کن ناز شست چشمانت

.

بادها را بگو بپاخیزند

بادبانها موافقت هستند

حمله کن سرزمین گشایی کن

موجها هم مُرافقت هستند

.

ملوانهای ماجراجو را

راهیِ سرزمین قلبم کن

بعد با آن سپاه خون‌خوارت

بومیان را بگیر و آدم کن

.

آدمم کُن که سخت حیوانم

باورم کن که سخت حیرانم

حکم در دست توست می‌دانم

زنده ام کن سپس بمیرانم

.

بس‌که لبریز عاشقی هستی

قلب من دائماً در آشوب است

بس‌که لبریز زندگی هستی

مرگ هم در کنار تو خوب است.