قالب شعر: شعر نیمایی
مردک نخورده مست
بال های یک فرشته را به دوش های خویش بست
از فراز بام جست
و دست و پای خویش را شکست
آفرین
در خریت آدمی همیشه اول است
دست دست دست


قالب شعر: شعر نیمایی
مردک نخورده مست
بال های یک فرشته را به دوش های خویش بست
از فراز بام جست
و دست و پای خویش را شکست
آفرین
در خریت آدمی همیشه اول است
دست دست دست