خدا راستایم

خدا را ستایم که او کامل است
به حلم و به دانش همی شامل است

✍️ فرید باقری کریانی

سال‌ها پیش، روزگارِ سربازی‌ام در بیمارستانِ ارتشِ شیراز، کنارِ چهارراهِ باغِ تخت، گذشت.
حافظیه، تنها یک چهارراه با من فاصله داشت.
هر روز، پیاده می‌رفتم به دیدارِ لسان‌الغیب؛ نه از سرِ تکلف، که از سرِ عشقِ بی‌حاشیه.
سعدی هم در همان بلوار بود، اما حافظ، همسایه‌ی همیشگی‌ام بود؛
همدمِ هر روزه‌ام در آن سال‌های خاکیِ شیراز؛
دورانِ سربازیِ ساده و بی‌پیرایه، در همسایگیِ حافظیه، با قدم‌هایِ روزانه در هوایِ خاکیِ عرفان.

از میانِ همه‌ی شاعرانِ پارسی‌گو،
با احترام به همگان،
حافظ را بی‌نهایت دوست می‌دارم.
زبانِ ساده، بیانِ بی‌پیرایه، ایجازِ شگفت، صراحتِ بی‌حاشیه،
و آن همه‌فهمیِ عمیق،
چیزی‌ست که هر شاعری را به تعظیم وامی‌دارد.

امروز،
سال‌ها از آن روزگار می‌گذرد،
اما هنوز، در هر شعری که می‌سرایم،
نفسِ همان همسایگی را حس می‌کنم.
در بیانِ بی‌پرده،
در اعتماد به مخاطب که خود خواهد خواند،
خود خواهد تفسیر کرد.
فرید باقری کریانی
📚🎍🍒 کریانِ آزادِ نوینِ هجاهای ناهمسان