شعر
📚کریان
🗓۱۷/اردیبهشت/۱۴۰۵
در ستایش سهراب
سپهری
با نام خدای خوب و دانا
استاد سخن شه توانا
گویم سخنی من از سپهری
سهراب بزرگ و پاک چهری
استاد به هزار و سیصد و هفت
خوش پای نهاد به بستر تفت
در شهر بزرگ و شاد تهران
او دیده گشود و آمدش جان
در شعر و ادب شدی توانمند
نقاشی او کشیده دربند
چشمان هنر نموده خیره
دست قلمش به حرفه چیره
شعرش ز پدر به ارث برده
مادر به لبش حجا فشرده
چندین سفری به هند و ژاپن
تأثیر گرفت قلم به ناخن
هشت دفتر شعر و هشت کتابش
شد جلوهگری به شعر نابش
آثار بزرگ چون «مسافر»
صد قصه کنند و گشته فاخر
شعرش وسط مدرن و سنت
گویا به زبانی از طبیعت
عرفان دگرش به شعر پایه
شرقی صفتی شدش نمایه
سبک قلمش روان و ساده
چهره ی زبان بود گشاده
سبکش شده خاص و انحصاری
نظمش شده بر ادب قراری
با شاملو و فروغ همعصر
استاد قلم به نظم و هم نثر
مهدی اخوان یوشیجِ نیما
صدرحمت حق به راه آنها
سهراب، سخن، کلامِ موزون
هر دیدهٔ ناب سازد افسون
✍️ فرید باقری کریانی
#مثنوی_آزاد_نوین
#سهراب_سپهری
#هجاهای_ناهمسان
🎍 آزادنوین: رویش
🗝واژه:
#سهراب/پاک چهر
—