قالب شعر: قطعه

دل دیوانه

دل دیوانه ام دیوانه ای دید و به خود لرزید

گمانش این که در دنیا فقط ایشان جنون دارد

صدایش  کردم و گفتم:چرا می لرزی ای دل،هان

سزای عاشقی این است وگاهی جوی خون دارد

جهان عاشقی را کم نگیر و ساده و راحت

که این وادی تو را برنامه هایی در کُمون دارد

چه مجنون ها و لیلی ها،به راهِ عشقِ خود رفتند

ز شرم روی معشوقان،شقایق سر نگون دارد

ولی دوران عوض گشته و سرعت جای آرامش

روند عاشقی گویاکنون حالی زبون دارد

در این دوره نیابی مثل عشق خسرو و شیرین

که آن دلدادگی ها جا،به اشعار و متون دارد

دوباره دل به خود لرزید و بر من هم نهیبی زد

بدان من ظرف آن عشقم،که خیزش از درون دارد

نشد این زندگی آصف،دچار سستی و رخوت

از این پس هم نخواهد شد،تحوّل ها فزون دارد

بهمن۱۴۰۳