بال کوبیدم قفس را بشکنم

دلتنڪَ

دلبرے ڪردن براے دلبرِ دل آهنم
آب ڪوبیدن ہہ هاونگِ است چون دل‌‌دادنم

اخمِ سرسنگینِ چشمانش، مرا دیوانہ ڪرد
همهمہ افتاده در قلبِ خیابانِ تنم

نبضِ تند عاشقی گریان شد و آهستہ گفت:
شانہ‌ات را دیر آوردے، ڪَناہ گردنم

شمع و ڪَل آورده اغفالم ڪند بوےِ نفس
همزمان از عشقِ عقل آلوده‌ام دل می‌کنم

زندگی بـــی تـــــو محال است، را بہ او می‌گویم و…
خود براےِ زنده ماندن، فالِ حافظ می‌زنم

بغضِ تلخِ سالهاےِ دلخورے یادم نداد:
هیچ راهِ چاره‌اے جز، شانہ خالی کردنم

قطره قطره، شهد گل را روےِ لب می‌آورم
آبروےِ دل نریزد کاش روےِ دامنم

آه! اےِ جانِ منِ عاشق، شدےِ بی‌تاب‌ِ او
تو ندیدےِ بال کوبیدم قفس را بشکنم؟!

#کبری_رحمتی(بی‌تاب)