کشور صاحبالزمان
کشورم؟! جمهوریِ اسلامیِ ایران توست
خاک پایت هستم و مُلک دلم، ارزان توست
غیرتِ توفندهٔ لربچهٔ زاگرس نشین
هستم و دار و ندارم، تابع فرمان توست
بیشهٔ شیرم، نه! جای کرکس و کفتارها
موشک سجیلی و قدرم، بلاگردان توست
سیل اقیانوس اشکم در خیابانهای عشق؟!
از قدم برداشتنهایم بخوان! حیران توست
بیرق عباسی مجروحِ باورهای من…
روی دوش شانهٔ چشمان باایمان توست
بوی دشت کربلا پیچیده بر دریای دل
سینهٔ کوه دنایم، دستِ دریابان توست؟!
ای پری رویِ پری خویِ پری پیکر، بیا!
داغ رهبر دیده و عبد خدا مهمان توست
صبحگاهِ آخرین پنجشنبهٔ سالت، بخیر
نی نوایِ سبز روئیدن، لب خندان توست
قدر یک ارزن نمیارزد اگر چه جانِ من
عید فطر و عید نوروزِ همه، قربان توست
ملت مبعوث و بیتاب توأم، یابنالحسن!
کشورم؟! جمهوریِ اسلامیِ ایران توست
#کبری_رحمتی(بیتاب)