کوچ

شبی بہ غلظت و  سرخیِ آفتاب رسیدم
بہ مقصدِ گل گندم بہ آسیاب رسیدم

از آب و آتشِ سوزانِ دل، ڪَُذر ڪہ نمودم
بہ باغ پُر گلِ مرجان‌، بہ آفتاب رسیدم

نسیمِ روح‌نوازِ چمنِ ندیده، چه داند؟!
من از سقوط بلندی، به تختِ خواب رسیدم

در استخوان دلِ من، چگونه حل شده بودی؟!
که قند لب نچشیده، به التهاب رسیدم

بہ حکم مرجع تقلید چشم مست و خمارت
توسلی زده و به خُم شراب رسیدم

ڪنار خاطره‌هایی بہ رنگ و بویِ اقاقی
پر از نوازش باران، بہ جوی آب رسیدم

شبیہ حلقه‌ی دستی،  بہ دور گردنِ مستی
بہ نقطه‌ی هیجانیِ پیچ و تاب رسیدم

قلم کشیده خیالِ تو را، ڪہ این منِ بی‌تاب
بہ مستیِ مِیِ بی‌رنڪَِ شعر ناب رسیدم

#کبری_رحمتی(بی‌تاب)

‌