وداع با رهبر شهید ایران

چگونه باورت شد که حریف اینهمه دردم!
تو رفتی من بدون تو چگونه خانه برگردم ؟

جماران  بی جمالت  جای  دلگیری شده  آقا
میان بغض ودلتنگی نشستم ، چشم تر کردم

روایت می کند راوی که رفتی پیش مولایت
فراقت داغ  سنگینی شده  بر دل که دلسردم

زمانیکه بزرگ خانه ای  می میرد آن  خانه
برای کودکان درحکم زندان است در هر دم

شهیدان زنده اند این مرده گان مائیم  اگر روزی
فراموشت کنیم از روی عادت ای همه دردم

حسین عابدی قینرجه
۱۳تیر ۱۴۰۵