قالب شعر: شعر سپید

در امتداد یک ریلِ متروک

جایی که هیچ قطاری از ما عبور نمی‌کند

فریم به فریمِ عشق

در یک صفحه ی نمایش شکسته

رقصِ تاک تیک می‌کند

زمان، یک گلیفِ خالیست

در فونتی که دیگر پشتیبانی نمی‌شود

تو، یک الگوریتمِ پیچیده

تَهِ آمار پلاسیده

من

“دستورِ پرش”ی که هرگز اجرا نشد

قلب واژه‌ای تاریخ مصرف گذشته

در لغت‌نامه ی دیتابیسِ پوچی

احساس، یک فایلِ فشرده

که رمز عبورش را هرگز نداشتم

شاید در آپدیتِ بعدی بیاید؟

اما هیچ آپدیتی نخواهد آمد

فقط ارورِ 404

برای صفحه‌ای که ما در آن بودیم

این یک پایان باز نیست

بازِ بی پایانی در سرفه ی ترانزیستور است

باقی‌مانده ی تنها کاشه ای از یک لبخند

زیر لایه‌ای از پروتکل‌های فراموشی