قالب شعر: شعر سپید

«الف» کلاهش را برمی‌دارد 

به احترامِ جهلِ مُرکبِ من

(پرانتز باز می‌شود: 

من عمیقاً افتخار می‌کنم که نمی‌دانم

پرانتز خسته می‌شود… و بسته نمی‌شود)

چه کیفی دارد اصلا!

وقتی «کانت» را 

با نامِ یک نوع ساندویچِ سرد 

اشتباه می‌گیری

و با اعتماد به نفسِ کامل

گاز می‌زنی به هوای مه‌آلودِ کافه

کلمه‌ها را از روی سطرها برمی‌دارم

تکانشان می‌دهم 

(مثلِ خاک‌اندازی که خاکش را…)

و می‌گویم: بفرمایید! 

این هم تزِ دکترای من در هیچ‌ندانیِ شیک!

با یک پوزخندِ کجِ پُست‌مدرن

به تمامِ کتابخانه‌های جهان 

نمره ی صفر می‌دهم

خط‌خوردگی؟ نه!

من اصلا چیزی ننوشته‌ام که خط بخورد

یک بیسوادیِ اتوکشیده

با کراواتی که 

به هیچ کجای این متن نمی‌آید

بگذریم…

ورق بزن مرا!

من کاملا سفیدم 

و به همین سفیدیِ مطلق

با صدای بلند

پُز می‌دهم! 

(نقطه سرِ خط… که خطی هم البته در کار نیست)‌