قالب شعر: شعر سپید

از شانه ی چپ که می‌افتد

همیشه جفت نمی‌آورد

(قرار نبود نامش را ببرم)

تاس!

می‌چرخد

رویِ مدارِ گیجِ جمجمه‌ای که

منم یا تو

که اصلا قرار نیست بدانی

چرا شماره‌ها مخدوش‌اند؟

یک : نبودنِ محض در تاریکی

دو : سطری که خط خورده

سه : تکرارِ یک در دو

و میز

این سطحِ لغزنده‌ی بی‌پاسخ

ادامه می‌دهد به چرخیدن

زیرِ پایِ کسی که تاس می‌ریزد

و نمی‌داند

تاسِ نادانی

تنها رویِ ضلعِ هفتم می‌نشیند

(من گفته بودم بازی نکن!)

حالا

تو هی بگو تصادف بود

اما عقربه‌ها

رویِ مچِ دستِ چپِ برنده

خلافِ جهتِ هوش می‌چرخند

ما باخته‌ایم

نه به شش

نه به یک

به حفره‌ای که در مکعب پنهان بود

و هوایِ اتاق را

آرام

آرام

می‌بلعید

امضا:

کسی که تاس را قورت داد