قالب شعر: شعر سپید

سالهاست قاتل اردوگاهی شده ام

که آواره ترین لحظه های درد را به صلّابه کشیده

طوفانِ طراق

طپانچه ی تپانچه های طاق باز را از طمطراق انداخته

کلاغ ها

آبی

خیس

لیز

هیز

شاید هم صابونی اند

خروش خروس

مُشتی جوجه ی پاییز ندیده را کنار قابِ برفکی ، پیچ کوب کرده

اینجا بهانه ها طعم طناب می‌دهند

و خرها بوی کباب

به یمن انقلابِ نقطه‌ها

خدا جدا

گور را هم که………….. ول کنید

قرن هاست که بر شانس اردوگاه می وزد