در این تفکرم که جهانم جدید نیست

اینجا همان جهان که خدا آفرید ، نیست

زخمی ترین حوالیِ رویاست شهرمان

انگار دلخوشیم که زخمش شدید نیست !

باید غروب کرد از آغازِ این طلوع

وقتی که فرق بینِ سیاه و سفید نیست

مفهومِ ترس از سرِ ما بد گذشته است !

باید قبول کرد ، قصه ی باد و بید نیست

این حاکمانِ شرع ، به که شلاق میزنند ؟

مجنون نصیحتی ست که به لیلی مفید نیست

افسوسِ مادری که به فرزند میرسد !

آمد بهار و بر تنِ او رختِ عید نیست

ما ناگزیریم به روزهای پیشِ رو

مرکب فراهم است ، ولی جایِ دید نیست !

فرهاد ، کهنه کرد تیشه ، بر اندامِ بیستون

خم شد میانِ کوه ، ولی نا امید نیست …

✍️ مصطفی عالیشاه