قالب شعر: غزل

صبحی که دستِ آن پری رو سمت شانه رفت

گویی دل مرا به گیسویی نشانه رفت

تیرش خطا نمی رود، من شک نمی کنم

سینه شکاف خورد و تیری در میانه رفت

خونم شبیه لاله ای در استکان چکید

آهی زسینه پَر زد و تا زیر چانه رفت

بغضم شبیه قلوه سنگی در گلو گرفت

البته با وساطتِ اشکِ شبانه رفت

انبوهِ ابرِ کینه از پهنای سینه ام

با گریه های بی دلیلِ کودکانه رفت

٭٭٭٭٭٭٭

آن دل که با ریاضت از دنیا گذشته بود

در دام موی تو برای آب و دانه رفت

خورشید هم به شوق تو هر روز مثل قبل

از بی کرانه آمد و تا بی کرانه رفت

حرفت غزل، دهان غزل، دندان و لب، غزل

اصلاً غزل به حجله ی شعر و ترانه رفت

تو با تمامِ شادیِ دنیا برابری

تا آمدی به خانه ام، غم بزدلانه رفت

من بودم و تو بودی و باقیِ ماجرا…

آن شب، خدا به حرمت تو، پشت خانه رفت

چون مست کرده ام، به من قفلِ دهان بزن!

زُهدی هزار ساله با این عاشقانه رفت

#رضافانی

خرداد ۱۴۰۱