ما با صدای بمب می خوابیم
از خواب امّا بر نمی خیزیم
هربار موشک می شود شلیّک
از شاخه ها چون برگ می ریزیم
پیوسته زیرِ بمب بارانیم
اندوهگین از داغ یارانیم
در فکر رویش چون بهارانیم
با اینکه در چنگال پاییزیم
ما سالها در خاکِ خود، امّا
با داغِ غربت زندگی کردیم
یک قرن زیرِ یوغِ استعمار
چون بردگانِ قوم چنگیزیم
صد سال را با سنگ، جنگیدیم
هر نوع داغی بود، هم دیدیم
حالا به زیرِ گردن ِ صهیون
چون خنجری برّنده و تیزیم
اکنون ولی برخاستیم از جای
زاینده ی طوفان الاقصی ییم
دنیا حریف ما نخواهد بود
با خشم اگر غیرت در آمیزیم
ما وارثان سرزمین خویش
چون وعده های صادقِ حقّیم
ما لشگر پیروز یزدانیم
در چشمتان هر چند ناچیزیم
در روزهای روشن تقویم
درمان شود این تاول بدخیم
شد سینه هامان، خالی از هر بیم
از اشتیاقِ مرگ لبریزیم
امرِ ظهور اینک گره خورده
با سرنوشت مردم غزّه
صبری خداوندا عنایت کن
در ابتدای راهِ دهلیزیم