قالب شعر: غزل

شاعری هستم که فرهنگِ زبانم سوخته

در تبِ عشقِ تو مغزِ استخوانم سوخته

بعد از آنی که شبی از آسمانم رَد شدی

زهره و ناهید و ماهِ آسمانم سوخته

عاشقی بی ادّعایم، خونِ دلها خورده ام

همچنان لاله؛که از داغِ تو جانم سوخته

رویِ سنگِ سینه از تو، یک نشانی داشتم

سینه ام آتش گرفته، آن نشانم سوخته

من، در این بازار دنیا، شاعری سوداگرم

تاجرِ فرشم، که فرشِ پرنیانم سوخته

بیت شعری را به انگشتم نوشتم روی شِن

نامه ام را دلبرِ نامهربانم سوخته

برقِ چشمِ نافذت، چون می درخشد نیمه شب

از کرانِ چشمها، تا بی کرانم سوخته

لااقل یک شب مرا در کُنجِ آغوشت بگیر

چونکه درویشی فقیرم، خانِمانم سوخته

مرزها را در دلم هِی جابجا کردی، بدان!

نقشه ء جغرافیایِِ گربه سانم سوخته

با برادرهایِ دینی، دردِ من حالا یکیست

کابل و بلخ و هرات و بامیانم سوخته

صد فغان از سینه برخیزد ولی حاشا که من

معترض باشم بر اینکه آشیانم سوخته

چرخِ گردون را اگر گاهی ملامت میکنم!

چاره ای دیگر ندارم، نوجوانم سوخته

اشکهایم در فراقِ بوسه هایت می چکند

قامتم خَم شد گمانم که توانم سوخته

بر درخت گیسوانِ تو دخیلی بسته ام

در تنورِ معبدِ تو، قرصِ نانم سوخته

لعن و نفرین تا اَبد دامانِ جانم را گرفت

چون وصیّت نامه هایِ مُردگانم سوخته

در خیالم با تو هر شب، عشق بازی می کنم

هُرمِ آغوشت، خیالاتِ نَهانم سوخته

“دانهء فلفل سیاه و خالِ مهرویان سیاه”

این دلم را داغ کرده، آن دهانم سوخته

خواستم زخمِ دلم را با غزل تسکین دهم

هم زبان آتش گرفته، هم لبانم سوخته

#رضافانی

#آذرماه۱۴۰۱