قالب شعر: غزل

تو قرن هایِ پیاپی کنارِ من بودی
صدای حنجره یِ روح ِ این بدن بودی

الهه ای که خدا روزِ اوّل او را ساخت
به اسم “ساتی” و “ناهید” و “ذوالمنن” بودی

تو آبِ چشمه یِ جاریِ جنّتِ مینو
پری رُخی وسطِ جمع انجمن بودی

گُمان کنم تو دلیلِ حسادت “شیطان”
به آدمی که شده رانده از “عدن” بودی

دلیلِ تُهمت عِصیان به عصمتِ “آدم”
تو سیب سرخِ هوس بر درختِ تَن بودی

فرشته ای که شُد اخراج و بال او هم سوخت
تو قبل از “آدم” و “شیطان” در این وطن بودی

میان جنگلی از واژه های راز آلود
اسیرِ دخمه ی دیوان و اهرمن بودی

صدای هِق هِق شب ناله های مظلومان
تو بانگِ خفته یِ زندانیِ دهن بودی

عقیده هایِ تو شُد عقده، عقده ها وا شد
تو خاطراتِ گره خورده با رَسن بودی

تو نقشِ قالی نائین و پشتی کرمان
کتیبه هایِ نمد هایِ تُرکمن بودی

تو در حرارتِ بی رحمِ مردِ تابستان
به استقامتِ دوشیزه ی گون بودی

نِماد رویش و زایش، نمادِ آرامش
الهه ای که به شکل قشنگِ “زن” بودی

#رضافانی 27 اردیبهشت 1398