نوای بینوایی

در بند چه ای بگو کجایی؟

عشق است بهانه ی رهایی

صد نغمه ی نیمه کوک بگذار

“ماییم و نوای بی نوایی”

هر کس به حریف خویش پیوست

” بسم الله اگر حریف مایی”

آنها به صدا شدند خرسند

ما در پس پرده از ندایی

جمله شده مست قلب خویش و

ما عاشق جام دلربایی

تصویر تبسم خدا داشت

این آینه طلعتِ خدایی

جان داده به نیمه جان مجنون

لیلی وشِ ما به روشنایی

با روی تو زد به ما تبسم

بی آنکه کند به ما قفایی

آورد تو را بجای آن نقش

آغشته تو بودی از وفایی

ای یار و نگار سرخ و سیمین

والله که لطیف و خوش اَدایی

رفتی به هزار سوی بی سو

وقت است به جانب من آیی

آغوش من است خانه ی تو

دانم که امانتی بلایی

لب های تو بوسه جوی و دلجوست

چشمان تو گر کند جفایی

ابروی تو غم ز دل بروبد

بگذار کند کرشمه هایی

کی سیر شود شب از ستاره

یا ماه ز ابرِ مبتلایی؟

آغوشِِ دوباره و دوباره

بی آنکه بجویم انتهایی

گلبوسه بزن به روی بهنام

ای آنکه حریف ماجرایی

با بوی تو در تو می شوم غرق

دانم که همیشه آشنایی

با نام تو دورم از تخلّص

ای راز بزرگ کبریایی…

#شعر: دکتر بهنام گرجی(بهنام)

#سی و یکم شهریور ۱۴۰۴

#مشهد کاوه.