چشمه ی نور

می رود رودِ جهان با همه ی خوب و بدش
ماه می ماند و دریا و همین جزر و مدش

ای به قربان نگاهت به خدا سخت نگیر
قسمی بهتر از این نیست به ذات احدش

تو همان چشمه ی نوری که به گستاخی شک
نتوان کرد گل آلود برای ابدش