شبی که

نفس‌جان!

شبی که دست وپا گم کرده بودم
غم بی‌سر پناهی را سرودم

به استعمارِ چشمانت درآمد
تمام سرزمین‌های وجودم

سر زخم دلِ مشروطه‌‌خواهم
تفنگ آوردم و آتش گشودم

شمیم اشک‌های روی کاغذ
پریشان قلم بود و…نبودم

رهاتر از سرِ موی زلیخا
اگر پیراهنی، پاره نمودم

اسیر یوسف و بی‌تاب عشقم
به ذکر خیر دل، مشغول بودم

#کبری_رحمتی(بی‌تاب)