قالب شعر: غزل

جنون بی سرانجامم محال مانده در رویا

چگونه گُم شدی در وادی جامانده ی فردا

خبر داری که بعد از تو حواسِ آسمان پرت است

وَ سنگِ غُصّه می بارد به پای حضرت اغما؟

دعا و گریه را در آستانِ خانه پوشیدم

مگر رحمی کند بر ندبه ی پنهانی لولا

ببین تفسیر ویرانیِ مردِ قصّه هایت را

تَرَک خورده جهانِ باوری در مذهبِ بلوا

چنان خورشید بعد از تو مَهار از روسری برداشت

که جان داده تک و تنها غرورِ زخمی دریا

خودم را نذر کردم تا که برگردی از این آشوب

به میدان آمده ناقوس های سوره ی طاها

اگر کاغذ چموشی می کند بر مرگِ خودکارم

رها کن دامنش را از سر قلاّده ی دنیا

خبر ها زرد و بارانی به نسلِ باد مشکوکم

علاجی نیست بر رسوایی تُف های سربالا