بانو ۲

تویی الهه ی زیبای باورم بانو

که لحظه ای نرود، فکرت از سرم بانو

به قدر پلک زدن مهلتی بده من را

که تخت سلطنتت را بیاورم بانو

من آن کبوتر جلدم که هر کجا باشم

به جز هوای تو جایی نمی پرم بانو

غریبه ام، که شبی را پناه آوردم

به زیر چادر تو، مثل یک حرم بانو

همان مریض بد احوال رو به مرگم که

جلوی چشم تو خوبم؛ نه! بهترم بانو

چنان حکایت شیخم که تا تو را دیدم

زِیاد برده ام ایمان و کافرم بانو

خیال خام من این است، لحظه ای باشد

میان دست تو، دستان لاغرم بانو

شبیه ابر بهارم، که زار می گریم

از اینکه در صف دیدارت، آخرم بانو

به این هدف که مرا ساکتم کنی، لطفا

بگیر در بغلت، بار دیگرم بانو

#رضافانی

#فروردین۱۴۰۴