قالب شعر: شعر سپید

:

دیپلمات‌ها
از جناق سینه‌ی جت‌ها
شرط می‌بندند
برای طبقه‌ی چندمِ برج ملکوت.

سناتورها
بر سرِ شاعرانِ اتم قمار می‌کنند،
و دلار
در رگ‌های ایلومیناتی
ارتفاع می‌گیرد.

گفتند: از فردا «روز» نداریم،
دودِ پنجره‌ی موشک‌ها
خورشید را از یاد خواهد برد.

سقوط را
از مغزِ خاورمیانه می‌سنجند،
و ترانه‌های ملی
در بمب‌افکن‌ها سقوط می‌کنند.

شاهنامه‌خوان‌ها
هنوز حنجره‌هایشان نهیب می‌زند،
و دماوند
با دستی بر کمر
غرشِ دردش را بیرون می‌ریزد.

جت‌ها روی تهران
منچ بازی می‌کنند،
و موشک‌های ایرانی
برای برج خلیفه صبحانه سفارش داده‌اند.

دوئلِ موشک‌ها و جت‌ها
جیبِ پایین‌شهر را خالی می‌کنند،
صورت‌های زندگانِ جنگ را
سرخ و سفید می‌کنند.

باک‌های خودرو
با چشم‌های مادران ربط دارد،
و حتی به پوشکِ بچه‌ها
پیوند خورده است.

باران می‌آید
در چشم‌های بی‌دوات،
و بر لیقه‌ی سرخِ خطاطانِ نستعلیق
رد خونِ آدمیان می‌نشیند.

موشک‌ها
طرحِ ابروباد می‌زنند
بر خانه‌ی خالیِ ما،
و صدای خالیِ جیب‌ها
شهر را پر کرده است.

اما دخترانِ فندق،
ریشه در خاک
آب را فریاد می‌زنند،
و در حنجره‌ی زمین
صدای حیات
هنوز می‌تپد.

فاراب