شب
یک حیاطِ تاریک
یک چراغِ روشن
قسمتِ خُرّمِ یک تنهایی ؛
خانه تاریک
صدای تردید
شبِ خرداد
و صبحِ خورشید
قسمتِ خُرّمِ یک تنهایی ؛
آشنا بود صدا
مثلِ هوا با تنِ برگ
وحدتِ ثانیه ها
و ندای آغاز
غربتِ چلچله ها ؛
درِ یک خوابِ عجیب
رو به سمتِ رویا
تا حضورِ وطنِ غایبِ شب
روی اوصافِ زمین
زیرِ حجمِ اشیا ؛
لبه ی صحبتِ آب
هوشِ محزونِ گیاه
پیچکی دورِ حضور
باطنِ آینه ها
وزشِ دوست
درختِ معنا
قسمتِ خُرّمِ یک تنهایی
اتحادِ کلمه با دریا .
( شهریار جعفری منصور )