فاصله

پیشِ یک گندم زار

اتحادِ اجزا ؛

روی گل های بنفش

زیرِ رقصیدنِ یک پروانه

شیشه های حرکت

دست و دل بازیِ باد

تا بخواهی نسبت

بارشِ قرمزها ؛

مکثِ بی برنامه

ضلع های خواهش

وحدتِ آینه ها ؛

من سراپا اِقرار

ضربانِ اضداد

وزشِ سبزِ عجیب

حسرتِ زاویه ها ؛

و سئوالاتِ زیاد :

گل مگر پنجره را می بیند ؟

یا مگر سنجاقک می خندد ؟

رویشِ استثنا

اتفاقی جدّی ست ؟

یا چرا این همه تردید

چرا این همه ایست ؟

واقعا فاصله ، هست ؟

من خودم دیدم

در بُرجِ ذَهَب فاصله نیست ؛

چینه ای باشد ، اگر

مانعِ اشکالِ من است ؛

نکند فاصله ها ساختگی ست ؟

شاید این فاصله ها

شاید این هجمه ، تپش ها

همگی مالِ من است .

( شهریار جعفری منصور )