اشراق

خالصِ گنجشک

دور نشد از مدارِ حافظه ی کاج ؛

حوریِ تکلمِ دیدار

با هوای صافِ سخاوت

از اهالیِ امروز

هم صدای کودکیِ باد

در افقِ باز

گرم شد از لهجه ی یک سیب ؛

در کنارِ عافیتِ نور

عاطفه ی خاک رها ماند ؛

با دریچه های مکرر

در لبه ی فرصتِ انگور

عفتِ اشراق به جا ماند .

( شهریار جعفری منصور )